ماه محرم وصفر رو تو قلندرخونه حسینه محله شکری خدمت امام حسین بودم.

همراه با چهار نفر دیگه سعید ، ممد،حمید و حسین . من کوچکتر از همه بودم و همه

 کار میکردم از شستن استکانها تا قلیون چاغ کردن. اون روزگار بود که منو ساخت

 شایدبشه از اون چند سال یه کتاب نوشت ،منظورم پانزده سال پیشه.

 تو این مدت محرم و صفر سعی میکنم خاطراتم رو بنویسم بخونین ضرر نمیکنین.

خاطره اول:

سعید عاشق دختری شده بود و روز و شبش شده بود اون دختر. اما دختره

هیچ اعتنایی به سعید بیچاره نمیکرد. منم جای دختره بودم همین کار رو

میکردم، چرا که سعیدو نه قیافه داشت نه هیکل نه سواد و نه .... البته بچه

 سالمی بود و اهل هیچ فرقه ای نبود . فوق العاده از قلیان هم بدش می امد

 و چند باری هم خواست قلیون کشیدن رو تو حسینه ممنوع کنه و جنبش تنباکو

 راه بیاندازه که با مخالفت شدید زنان مواجه شد.

سعید مسئول قلندرخونه بود و تا میتونست به من زورمیگفت

و چاره اون سه نفر هم نمیکرد،هر وقت دختره بهش کم محلی میکرد

یه پس گردنی به من میزد  وسر وصدایش را با من میکرد .سعید چند نفری رو

فرستاد که بادختره حرف بزنن اما فایده ای نداشت. سعید سیبیلش زد تیپ

و قیافش عوض کرد کت وشلوار میپوشید و با همون کت و شلوار قیلون چاغ

 میکرد اما فایده ای نداشت .  عاشق شدن سعید رو همه فهمیدند حتی یه

 روز روضه خون تو بلندگو اعلام کرد و از مردم خواست برا سعید دعا کنند.

 یه چیزی میگم و یه چیزی میشنوید سعید شده بود مجنون. خلاصه بگم

 این گذشت تا اینکه خبری مثل بمب تو مسجد ترکید. بعله دختره

 نامزد کرده بود. البته تو محرم و صفر مردم بوشهر خوب نمیدونن این مراسمات

رو برگزار کنند ولی چون پسره سرباز بود مجبور شدن. باید می بودین

 وسعید رو میدیدین، زمین و زمون رو بهم دوخت همون شب چای درست

نشد و قیلونی چاغ نکردند و روضه خون هم مثل همیشه روضه نخوند.

 گفتیم سعیدو بلایی سر خوش میاره و احتمال هم داره خودش رو بکشه .

فردا شب پخش این خبر فرا رسید دختره هم اومده بود. همه نگاهها به سعید

بود که چه عملی رو انجام میده. سعیدبا همون تیپ قدیمی  وارد مسجد شد

 بدون توجه به کسی مستقیم وارد قلندرخونه شد .همه توجه ها به در قلندرخونه.

دو دقیقه ای طول کشید تا سعید اومد بیرون سر قلیونی تو دستش بود

 نگاهی به ما همهانداخت و سر قیلون رو اورد بالا

و گفت: از امشب قیلون میکشم.

این شاقترین کاری بود که یک عاشق در مقابل شکست عشقی

خود تا به امروز انجام داده است.

 گردش تلفنی روزگار

مدیر به منشی میگه:

 برای یه هفته باید بریم مسافرت، کارهات رو روبراه کن.

منشی زنگ میزنه به شوهرش میگه:

من باید با رئیسم برم سفر کاری, کارهات رو روبراه کن.

شوهره زنگ میزنه به دوست دخترش میگه:

زنم یه هفته میره ماموریت کارهات رو روبراه کن.

معشوقه هم که تدریس خصوصی میکرده به شاگرد کوچولوش زنگ میزنه میگه:

من تمام هفته مشغولم نمیتونم بیام.

پسره زنگ میزه به پدر بزرگش میگه:

معلمم یه هفته کامل نمیاد, بیا هر روز بزنیم بیرون و هوایی عوض کنیم.

پدر بزرگ که اتفاقا همون مدیر شرکته ُبه منشی زنگ میزنه میگه:

مسافرت رو لغو کن من با نوه ام سرم بنده.

منشی زنگ میزنه به شوهرش و میگه:

 ماموریت کنسل شد من دارم میام خونه.

شوهر زنگ میزنه به معشوقه اش میگه:

 زنم مسافرتش لغو شد نیا که متاسفانه نمیتونم ببینمت.

معشوقه زنگ میزنه به شاگردش میگه:

کارم عقب افتاد و این هفته بیکارم پس دارم میام که بریم سر درس و مشق.

پسر زنگ میزنه به پدر بزرگش و میگه:

 راحت باش برو مسافرت, معلمم برنامه اش عوض شد و میاد.

 مدیر هم دوباره گوشی رو ور میداره و زنگ میزنه به منشی و میگه:

برنامه عوض شد حاضر شو که بریم مسافرت.

ووووووو..................................................................

کامپيوتر مذکر است يا مونث؟

استادی که در مورد مذکر يا مونث بودن اسم ها توضيح ميداد از شاگردانش پرسيد:

کامپيوتر مذکر است يا مونث؟

- کليه دانشجويان دختر ،جنس رايانه را به دلايل زير مرد اعلام کردند:

*وقتي به آن عادت کردیم گمان مي کنيم بدون آن قادر به انجام کاري نيستیم.                                  

*با آن که داده هاي زيادي دارد اما نادان است.
 

*قرار است مشکلات را حل کند اما در بيشتر اوقات معضل اصلي خودشه.

*همين که پايبند يکي از آنها شديم متوجه ميشويم که اگر صبر کرده

بوديم ،مورد بهتري از آن نصيبمان مي شد.

- کليه دانشجويان پسر به دلايل زير جنس رايانه را زن اعلام کردند:

*به غير از خالق آن، کسي از منطق درونيش سر در نمي آورد.

*کسي زبان ارتباطي آن را براحتی متوجه نمی شود.

*کوچکترين اشتباهات را در حافظه دراز مدت خود ذخيره مي کند تا بعد ها تلافي کند.

*همين که پايبند يکي از آنها شديم بايد تمام پول خود را صرف خريد لوازم جانبي آنها کنيم.

نفس: شما بگید :البته با دلیل، کامپیوتر زن است یا مرد؟

                                                           بنام خدا

 "داستان طنز"                              " نوع سوم"  

  کم رویی از همان  دوران کودکی، جز مشخصه های بارز من به حساب می آمد

و وجود این مشخصه، از من آدمی با ادب ، دوست داشتنی ، با وقار، سر بزیر و با

شخصیت ساخته بود.

       آقا مسعود، مسعودجان، مسعود خان، شاه مسعود.....  به یاد ندارم کسی

 مسعود خطابم کرده باشد، اسمم یا پیشوند داشت یا پسوند. در خانواده هیچ کس

را اینگونه نمی دیدم، فقط خواهربزرگترم کور سویی از مشخصه های من را داشت

که آن هم، بعد از سکته پدرم کاملا در ظاهر و باطنش از بین رفت و دلیلش را نه من

متوجه شدم، نه عاقلان و عالمان خویشاوند.

       واژه ازدواج هفت رنگم می کرد، روبوسی گیجم می کرد، مهمانی مچاله ام

می کرد، تعریف و تمجید خیسم می کرد واین تغییرات در هر شی، سیاره،  ستاره ،

جن و انس اتفاق می افتاد، معلوم نبود چه به روزگارشان می آورد!  ولی من با وجود

 همه این اتفاقات  تحمل می کردم چرا  که شخصیتم را  همگان      می پرستیدند.

      بیست و هفت ساله که شدم دردی به سراغم آمد که با افشا یش شخصیتم

را نابود می کرد. به هیچ کس چیزی نمی گفتم و درخلوتم با تمام فشار بر وجود،

چنان دردی می کشیدم که از گفتنش قاصرم. درد، پایین تنم را کامل از

کار می انداخت ودر عوض سیستم عصبیم را به راه می انداخت. راه می رفتم،

 سستی   به سراغم می آمد و شل می شدم. می نشستنم، درد به سراغم

می آمد وبیقرار می شدم. چند مرتبه ای ویزیت  متخصص گرفتم، اما نزد پزشک

دردم را با سرماخردگی و شکم درد و غیره عوض کردم.

     اینترنت تنها راه چاره پنداشتم شاید بتوانم این درد را بهتر بشناسم.  در ابتدا

واژه" بواسیل" را جستجو کردم، که گوگل محترم با راهنمایی اش به من فهماند

"بواسیر" است نه بواسیل.  یافته های نتی  در ابتدا جواب داد و بعدها نه، چرا که

 تلقین بود، نه تدبیر. نمونه این یافته ها داغ کردن سنگ و نشستن روی آن بود.

شما هم  از دست من عصبی شدید، اما فراموش نکنید من آدم باشخصیت وبا ادب

و باوقارو کم رویی هستم که درد دارد.

     چند وقتی با همین اوصاف گذشت و بواسیر شدت گرفت به گونه ای که دیگر

قابل تحمل نبود. چاره ای جز عمل نداشتم، اما عمل همانا ، پخش خبر همانا و

بی شخصیتی من به زعم خودم همانا.  تصمیم خودم را گرفتم، درمان درد،

در شهری دیگر. با این کار به شخصیتم هیچ ضربه ای وارد نمی شد . آدرس پزشک

متخصصی را از یکی از دوستانم گرفتم  و بدون معطلی راه افتادم.  بماند توی

اتوبوس چه به روزگارم آمد، اما برای فرار از این درد لعنتی حاضر بودم همه چیز

 را به جان بخرم، البته بغیر از بی شخصیتی.

     شلوغی مطب ترس را به جانم انداخت.هر لحظه به این فکر بودم که مبادا

آشنایی را ببینم و  آبرویم برود . مشکلم را به هر زحمتی بود به دکتر گفتم .

با گفتن دردم به دکتر، تمام دردها را فراموش کردم و کوله باری سنگین از روی

دوشم برداشتم. از اینکه چرا قبلا به این راه حل نرسیده بودم به عقل و مغز و

آدم بودن خودم شک کردم. لباس مخصوص عمل را پوشیدم و َروی تخت دراز

کشیدم و بخاطر این همه درد و سختی به بواسیرم تف و لعنت فرستادم .

این همه بیماری، بواسیر؟.....

     تمام اتاق را وارسی کردم  که مبادا دوربینی نصب شده باشد. نه، بغیراز

میخی که درست ، کنار تخت، در دو متری زمین به دیوار کوبانده شده بود،

 چیزی دیده نمی شد. احساس غرور یک لحظه به سراغم آمد. به خودم بالیدم

 و به بواسیر پوزخندی زدم که بالاخره شکستش دادم. پاهایم را روی میله ای

که روی تختم قرار داشت، گذاشتم. به نظر می رسید با بالا رفتن پاهایم بوسیله

این میله، بواسیر نمایَان و عمل آغاز شود.

    در باز شد. مردی بهمراه عده ای دختر وپسر با  لباسهایی یکدست سفید وارد

اتاق شدند.

    - استاد نور کم نیست؟

    - کلید پشت سرت رو بزن .

     کلید زده شد و استاد تابلویی را برداشت و به همان میخ کوبانده شده به دیوار،

 آویزان کرد و چیزهایی را نوشت و کشید.من اصلا سر در نیاوردم،یعنی مات ومبهوت

به آنها نگاه می کردم. نفسم بالا نمی آمد . سرم به اندازه ای سنگین شده بود که

دردش را در گردنم حس می کردم. استاد پشت به بچه ها می نوشت و می کشید.

    - این بواسیری که خواهید دید از نوع سوم می باشد . بسیار زیبا و دوست داشتنی

 است و رنگ ملایمی دارد. مثل بقیه بواسیرها زمخت و خشن و بد ترکیب نیست.

    - لطیفه... 

    این کلمه از دهان یکی از بچه ها بیرون پرید که باعث خنده بقیه شد. استاد به

 طرفم آمد  و چرخ قرار گرفته زیر تخت را، به اندازه روشن کردن یک ماشین قدیمی،

چرخاند تا پاهایم اوج بگیرند و بواسیرم دیده شود.بهتر بگویم پرده برداری از بواسیر نوع

سوم و نادر حقیر شد.سرم داشت می ترکید. همه به طرف پایین تخت هجوم آوردند

 تا بواسیرم را از نزدیک ببینند. استاد با چوبی  شبیه چوب طبل ریز، محل بواسیر را

بطورزنده و واقعی نشان داد ودرمورد اجزایش حرفهایی زد.دخترها و پسرها هم ذوق

می کردند. استاد چوب را کنار گذاشت و با ماژیک آبی قسمتی از بواسیر راعلامت زد.

   - شروع رشد بواسیر ازاینجاست .

   سپس با ماژیک  قرمز علامتی دیگری زد.

   - و باید از این ناحیه قیچی شود.

   با این گفته استاد بچه ها نزدیک تر شدند، طوری که آنها را به سختی می دیدم.

   -استاد می تونیم بواسیر رو لمس کنیم ؟

   - با دستکش، مشکلی نیست.

   نمی دانستم چکار کنم ؟ دیگر هیچ چیز برام قابل فهم نبود. چی می خواستم، چی شد.

 تو این حال و هوا بودم که جمله ای با صدایی ریز، باعث شد تمام وجودم بلرزد و بدنم یخ کند.

   - بچه ها ، مسعود همشهری ماست.

                                                                             غلامرضا احمدی

                                                                               بندر بوشهر     

                                                                               پاییز 1388                                            

در مورد خود خود شماست

مدتی کوتاهی که پا گذاشتم تو دنیای مجازی خیلی چیزا رو دیدم که قبل از اینکه

بیام فکرش رو هم نمیکردم.اینجا هیچ کس خودش نیست آدمای دیگه ای  با

خصوصیتهای دیگه، اینجا آدمکهای کله زرد جای ما احساس رو بروز میدن و انگار

 دوباره متولد شدیم. فکرش رو کنید که چند سال دیگه آدما تو این دنیا غرق بشن 

 خب باید از خودمون بپرسیم پس دنیایی که توش هستیم ادامه چه دنیاییه؟

 اینجا راست راست دروغ و کلک هست، جالبه همه هم سعی میکنیم باور کنیم !

اینجا کسی دل کسی رو نمی رنجونه همه سعی میکنن تشویق کنن!!

هیچ اثری تو این دنیا بد نیست اصلا اینجا همه چیز راسته و درسته!!

 اینجا از شکل و شمایل آداما خوشمون یا بدمون نمیاد اینجا نوشته حرف

 اول را میزنه اینجا مرد و زن معلوم نیست ،یه مرد میتونه تو یه وب مرد باشه و جای

 دیگه زن بشه . اینجا میتونیم جای هم باشیم من جای دیگری و دیگری جای من.

اینجا حرفهای قلمبه زیاد زده میشه (مثل همین حرفهایی که دار ی می خونی)

اینجا پدر و مادر .خواهر و همسر و.... وجود نداره همه آدما اینجا مجرد هستند .

من تو یه وب خالی از مطلب رفتم ترسیدم .

اینجا عاشق این هستیم که بهمون سر بزنن و تو دنیای واقعی شاید تنهایی رو

 بیشتر بپسندیم چرا که اینجاییم. اینجا بهم گل میدیم حتی برای دروغ گفتن !!

 من اینجا اومدم که خودم رو ثبت کنم

اما دیدم  اینجا ثبتت میکنن بدون اینکه خودم بخوام......

نمی دونم چقدر درست گفتم؟ واقعا نمیدونم درست میگم یا نه؟ 

شاید چون دارم نقد این دنیا رو میکنم برخلاف همیشه حرفام رو رد کنین

نفس: خالی

وجود:تهی

قرار بود  سوم شهریور پست جدید بیارم رو کار ،گفتم برا ی تنوع دوستانی که

سری به بنده میزنند یه مشاعره ترتیب بدم.

مشاعره رو خودم شروع میکنم هر کسی رسید ادامه بده.

البته همون طور که خودتون میدو نید حرف آخر هر بیت،شروع شعر بعدی

خواهد بود.

مهـتاب  بــه  نـور  دامـن  شـب  بـشکافت

می نوش دمی خوش تر از اين نتوان یافت

خوش  بــاش و  بـينديش  که مـهتاب  بسی

اندر  سر  گور یک  به  یک خـواهد  تافت (خیام)

دوست داری رو سنگ قبرت چی بنویسند و کجا خاکت کنند؟

نفس:شاید از این سوال بدتون اومده باشه. نمیدونم؟؟؟؟؟

وجود: با نشاط و سر مست جواب رو بنویسید.

***********زمان پست بعد:" سوم شهریور"************

سلام ..... بخدا داغون شدم . فکر نمی کردم اینقدر سخت باشه البته

در مقابل لطف شما کار ناچیزی است، اما هدیه بزرگی از آب در اومد.

 میتو نستم جایزه اول رو ۲۰۶ تقدیم کنم ،کاری نداشت کافی بود

 عکس یه ماشین رو بالا ببرم . به هر حال من اومدم  زیباترین و

بهترین مطلب رو توی وبتون انتخاب کردم و اینجا گذاشتم .

البته همه مطالب زیبا بودند.

دوستان حتمامطالعه فرمایند.(کافیه رو مطالب کلیک کنید)

 امیدوارم دوستان خوبی پیداکرده باشید.

این هدیه قابل دار، تقدیم دوستان.

وب سایت................ ..........................مطلب

ماه شب من........................................گله دارم 

فرزند کوهستان....................................مینی مال 

دختران کورش کبیر.................................من و موطلایی 

تماشاخانه..........................................این داستان واقعی است

و خداوند عشق را افرید...........................هفت مورد خطرناک 

هذیانهای یک بیمار تبدار...........................مست 

وایت برد............................................یکی فردوسی رو از ما بگیره 

راحیل...............................................دوره نامزدی در میان حیوانات 

سیاه-سپید-خاکستری...........................اینها به کنار

فریاد جاده ها.......................................شرط بندی 

زیبای وحشی......................................مترسک 

۰۰۰۰۰۰۰۰۰........................................معجزه 

جمع دخترونه.......................................مطلب علمی

زهروک.............................................عقرب در عنکبوت 

راز...................................................بدون عنوان 

فلافل..............................................جان شاعر و جان فیلیسوفانه 

انتظار..............................................شکل خدا 

کودکیهای بزرگ...................................طلوع 

شادترین دختر دنیا................................تست 

کافه پیاده.........................................عشق 

مدارا.............................................هس در برابر گفتگو 

وجود: در چیدن مطالب اولو یتی وجود نداشت، همه بزرگ و عزیزند.

نفس:تاکید میکنم بخوانید ،واقعا مطالب ناب هستند.

سلام دوستان عزیز و مهربونم....از اینکه با نظرات زیباتون اینجا رو رنگین کمون کردید ممنونم.

بعضی از دوستان رنگ شهرها رو رنگ خون و بعضی ها خاکستری  و سیاه دونستند من همیشه

اعتقاد بر این داشتم که رنگها رو نباید کشت باید همیشه اونا رو زنده نگه داشت و حتی سیاهی رو

سپید دید.درهر صورت ممنونم. رنگها رو مینویسم و امتیازها رو اعلام میکنم خواهشا ناراحت نشین

چون به قول ما بوشهریها:" بازی اشکنک داره سر شکستنک داره". جایزه هم تقدیم به همه میشه،

 اونم اخر هفته و در پست بعدی.

تهران: خاکستری.....اصفهان: زرد.....مشهد: سبز روشن....ساری: شیری....بوشهر: قهوه ای

کرمان: سیاه......تبریز: سبز......سنندج: نارنجی....رشت: آبی.....اهواز: دودی..... یزد: زرد

شیراز:صورتی.... بندر عباس: سیاه

امتیازات:

ماه شب من: ۵ امتیاز    فرزاد: ۴ امتیاز     مهشید تبدار: ۴ امتیاز    سمانه: ۴ امتیاز  

شادترین دختر دنیا: ۳ امتیاز        راحیل: ۳ امتیاز           دنیا: ۲ امتیاز   

محسن: ۲ امتیاز        نیلوفر: ۲ امتیاز        مصو: ۲ امتیاز             زهرا: ۲ امتیاز  

بقیه دوستان هم هر کدام یک امتیاز گرفتند.

وجود: یه چیز متوجه شدم واون اینکه نگاهها در شهرهای مختلف تفاوت داره.

نفس: مطمئن باشید اگه وضع مالی بنده توپم بود جایزه همین بود که الان تقدیم میکنم.